Bezield leven

Een druk jaar is achter de rug. Eind augustus 2016 begon de marathon die studie heet. Iedere dag heen en weer naar de universiteit in Tilburg voor talloze colleges over complexe maar interessante onderwerpen. Achtenveertig nieuwe gezichten en namen om te onthouden. Een nieuwe omgeving, een nieuw ritme. Een nieuwe uitdaging in heel veel opzichten. Hoewel het jaar op sommige momenten voorbij kroop (zoals afgelopen laatste tentamenweek), is het eigenlijk ook wel weer heel snel gegaan. Het is een wervelwind geweest, vol indrukken, gedachten en inzichten. Het was een hogesnelheidstrein waar ik instapte en die me langs allerlei interessante plekken heeft geleid. Het heeft me heel veel geleerd en aan het nadenken gezet.

Interessante materie

Zoals aangekondigd en gevreesd: de master Medische Psychologie in Tilburg is echt een hele intensieve, pittige studie die heel veel werk en inzet vraagt. Gelukkig staat daar tegenover een heel grote berg hele interessante en vooral echt nieuwe informatie. Ik heb (voor mijn gevoel) meer nieuwe dingen geleerd in dit jaar dan in drie jaar bachelor bij elkaar. Het lichaam en de psyche werken op hele ingenieuze manieren op elkaar in. Allerlei systemen van je lichaam, zoals je immuunsysteem, je sympathische en parasympathische zenuwstelsel en je hormoonstelsel, werken prachtig samen om je weerbaar te maken tegen uitdagingen en stress. Helaas heb ik ook geleerd hoe dit geniale systeem zich bij onze typische menselijke stress (langdurig, over vage dingen waar we geen invloed op hebben; lekker piekeren dus!) tegen je kan keren en kan zorgen dat je ziek wordt. Niet alleen grieperig na een stressvolle tentamenweek (check, elke keer weer), maar ook écht ziek. Hart- en vaatziekten, diabetes, depressie, kanker en astma… ze worden misschien niet volledig veroorzaakt door stress, maar ze worden er wel door beïnvloed. Dat ik heb mogen leren hoe dat allemaal werkt, en hoe deze ziektes biologisch en fysiologisch in elkaar zitten, maakt me heel dankbaar.

IMG_20170618_121619

Zelfkennis

Maar deze studie en dit afgelopen jaar hebben me vooral ook veel geleerd over mezelf.  Het heeft me doen stilstaan bij hoe ik in het leven wil staan. Het was een druk jaar. De studiedruk lag hoog en door de gedrevenheid en het enthousiasme van alle studenten lag de prestatiedruk ook hoog.  Ik was veel tijd op de universiteit te vinden, of met mijn neus in de boeken. Regelmatig moest ik keuzes maken tussen tijd aan mijn studie besteden, sociale contacten onderhouden en/of tijd voor mezelf nemen. De balans daarin vinden vond ik moeilijk. Niet zelden zag ik het even niet meer zitten, vond ik het te druk, te overweldigend. Het contrast van het studeren was nog extra groot door het ontspannen, vrije leven dat ik in het tussenjaar ervoor had geleefd. Het is me dit jaar dan ook goed duidelijk geworden dat wanneer je je richt op zo goed mogelijk presteren, je nooit klaar bent en je altijd beter en meer wilt. Dat drijft jezelf tot de uitersten van je vermogens en dat is heel uitputtend. Ik heb geleerd dat ik me veel beter voel als ik gewoon mijn volledige best doe en me volledig inzet en stop wanneer ik mentaal vol zit of behoefte heb aan tijd voor mezelf. En ik heb geleerd dat ik daar meer behoefte aan heb dan veel mensen om me heen. Dat ik meer tijd nodig heb om indrukken te verwerken. Dat is soms lastig, maar niet erg. Het mag er zijn.

De studie- en prestatiedruk lagen hoog en dat was bij meer studenten te merken dan alleen bij mij. Vermoeide gezichtjes en vooral ook veel negativiteit heb ik langs zien en horen komen het afgelopen jaar. Hoewel de opleiding ons heel serieus neemt en echt een hele goed stap zet door verplichte feedbackbijeenkomsten in te lassen (waarin wij feedback kunnen geven op de vakken en docenten), was het soms een kwelling om twee uur lang te moeten luisteren naar wat iedereen zo slecht vond aan de opleiding. En na tentamens ging ik maar het liefste zo snel mogelijk naar huis om niet te hoeven luisteren naar de klaagzangen over slechte of onduidelijk gestelde tentamenvragen, voorspellingen over gehaalde onvoldoendes en de consequenties daarvan. Soms betrapte ik mezelf er ook op dat ik goed kon blijven hangen in negativiteit, geklaag, gezucht en gesteun. Het liedje van Brigitte Kaandorp was er niks bij. Maar negativiteit brengt je niet ver. Ik heb gemerkt dat ik goed moet opletten wanneer ik negatieve gedachten ventileer of deel. Soms maakt het alles alleen maar erger of groter. Soms moet ik mezelf even stopzetten en bewust mijn aandacht keren naar de positieve kanten van de situatie of mezelf even oppeppen met iets anders positiefs. Ik kan mezelf ook té serieus nemen en mezelf dan volledig uitputten met negativiteit. Soms verander je dingen niet met je gedachten, en moet je het zo positief mogelijk dragen en wachten tot het weer voorbij is. Want wat ik ook echt weer heb ondervonden dit jaar, is dat Bertolt Brecht volledig gelijk had: so wie es ist, bleibt es nicht. Niets blijft zoals het is, alles verandert. Ten slechte, maar ook heel vaak ten goede. Ik put er hoop uit.

Bezield leven

Tot slot heeft dit jaar me weer eens goed stilgezet bij wat ik belangrijk vind in mijn leven. Status, prestaties, goede cijfers en een mooi CV doen me allemaal niet zo veel. Natuurlijk vind ik het belangrijk om mijn opleiding af te ronden, maar ik ga niet voor de hoogste functie, voor de beste baan of voor het hoogste salaris. Ik wil studeren of werken omdat ik het interessant vind en omdat het me intrinsieke voldoening geeft. En als het aan mij ligt, dan liever op een lager tempo. Waarin ik volle aandacht kan besteden aan alles wat voorbij komt. Waarin ik energie genoeg overhoud om tijd en interesse te geven aan de mensen die ik daarbij tegen kom op mijn pad. Waarin ik ruimte heb om gas terug te nemen als andere dingen even aandacht vragen.

En ik wil niet leven om te werken. Ik wil genoeg werken om rond te kunnen komen. Dat betekent in mijn ideale wereld dat ik met een klein huisje en een zoveel mogelijk zelfvoorziende en ecologische leefstijl niet veel werkdagen nodig zal hebben. En ik wil best meer werken, maar dan alleen omdat ik het leuk vind of er voldoening uithaal. En dat hoeft niet per se in te houden dat ik in loondienst of voor geld werk. Vrijwilligerswerk doen bij de voedselbank en boodschappen doen voor en lekker kletsen met een oudere dame waren dingen die me in mijn tussenjaar heel veel voldoening gaven en die een bepaalde fijne soort vrijheid geven. En vrije tijd, regelmatig thuis zijn en mijn tijd flexibel kunnen indelen zijn dingen die voor mij heel erg waardevol zijn. De tijd nemen om dagelijks even alleen te zijn om goed voor mezelf te zorgen; dagelijks wandelen  om mijn hoofd leeg te laten lopen en tegelijkertijd aan mijn broodnodige beweging te komen (om uit mijn drukke hoofd terug op de grond te komen). Tijd is zoveel waardevoller dan geld.

img_20160909_171443

Gebaande paden zijn goed maar kunnen ook beklemmend werken. De macht van de zorgverzekeraar, verantwoording afleggen en werken binnen de lijntjes van de DSM (de diagnosebijbel binnen de psychologie) zijn niet per se dingen waar ik enthousiast van word. Ik wil me er best aan conformeren als dat betekent dat ik op die manier goed werk kan doen voor de mensen die zorg nodig hebben. Maar ik kijk ook breder. Hoe kan ik mijn passies en talenten op creatief gebied inzetten? (Expressief) schrijven, taalcorrectie, muziek en zang.. kan ik daar iets mee binnen de psychologie of een aangrenzend werkgebied? Het afgelopen jaar heeft die nieuwsgierigheid extra in me aangewakkerd. Na deze opleiding kan ik namelijk nog makkelijk zes jaar zoet zijn met vervolgopleidingen om volgens de regeltjes van de zorgverzekeraar maximale verantwoordelijkheid te kunnen hebben en alles te mogen. Dat moet je mijns inziens alleen maar doen als je dat echt graag wilt, niet omdat het eigenlijk van je wordt verwacht, louter omdat het je baankansen vergroot of omdat het goed staat op je CV. Ik moet nog overwegen of ik dat wil. Meer is niet altijd beter.

Al met al kan ik zeggen dat ik het afgelopen collegejaar een van de zwaarste vond die ik heb gekend en dat ik het niet altijd naar mijn zin had. Toch ben ik dankbaar en positief over de dingen die het me heeft opgeleverd. Ondanks alles heb ik toch geen spijt dat ik deze weg ben gegaan. Komend jaar zal ik vullen met stage. Vijf dagen per week naar het ziekenhuis in Tilburg om op de afdeling psychiatrie rond te wandelen. Drie dagen meekijken en stagelopen, twee dagen onderzoek doen en scriptie schrijven. Het zal geen rustiger jaar worden dan afgelopen jaar, maar ik weet nu wel waar ik me op wil richten, wat belangrijk voor mij is om het vol te houden, waar ik energie van krijg en waar ik op leegloop. Het wordt de kunst om daar ook echt naar te leven, mijn grenzen aan te houden en goed voor mezelf te zorgen. En ondertussen droom ik verder over mijn ideale wereld en hoe ik die over een jaar vorm kan gaan geven in wonen, werken en sociale contacten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s