Ik heb een droom

Je wordt wakker in een tentje, ritst het tentzeil open en ademt de eerste frisse lucht van de dag in. Het is vroeg in de morgen, de langzaam opkomende zon en de fluitende vogels hebben je wakker gemaakt. Tijd voor een wasbeurt in de ijskoude rivier, voor wat restjes brood en peulvruchten als ontbijt. Na een rustige start, breek je de tent af, verdeel je je weinige bezittingen over je backpack, pak je je wandelstokken op en begint weer aan de tocht. Dwars door de natuur, midden in de bergen, tot je weer een geschikt plekje vindt om de tent op te zetten en een nacht te slapen. Je leeft van de natuur, drinkt uit rivieren, neemt een douche onder een waterval, eet van wat je zelf hebt gejaagd en verzameld. Alles wat je neemt, gebruik je helemaal op, zodat je niks verspilt. Je neemt niets wat je niet echt nodig hebt. Je neemt genoegen met niet meer dan een tentje, een slaapmatje, wat kookgerei en twee setjes kleren. En heel veel vrijheid. En verbondenheid met de natuur. En ontspanning, en bezinning.

2012-07-24

Gisteren keek ik met Sander een uitzending van “Floortje naar het einde van de wereld”. Floortje zocht een Nederlandse vrouw met haar man op in Nieuw Zeeland. Al negen maanden trekken ze dwars door het land om een wandeltocht van een paar duizend kilometer te voltooien. Met niets dan twee backpacks, levend van de natuur. Het is een mooi leven, heel simpel, heel puur. Maar ook een hard leven als je moet slapen in een tentje terwijl het buiten vriest. Als je toch op jacht moet voor je eten, ook al voel je je niet helemaal top. Als je door wind en regen toch maar weer gaat wandelen, met alleen elkaar als gezelschap. Ik vraag me af of ik dat kan. Maar het maakt wel een verlangen in me los. Een idealistisch verlangen. Ik wou dat ik het kon.

We zijn zo gewend aan een koelkast, aan een supermarkt, aan een warme douche of stromend water uit de kraan. We zijn zo gewend aan een goed matras, dertig kledingsetjes, een telefoon, een gasfornuis. We zijn zo gewend aan luxe. Maar we zijn ook veroordeeld tot een drukke maatschappij, waarin de nadruk ligt op geld verdienen, op presteren, op sneller, meer, mooier. Waarin aanslagen worden gepleegd. Waarin eenzame ouderen euthanasie willen. Waarin we zeven dagen per week kunnen eten zonder dat een ingrediënt daarvan uit de natuur komt, of zonder dat we weten hoe het is geproduceerd. Waarin we meer op onze telefoon kijken dan in elkaar ogen. We zijn zo ver weg geraakt van de natuur, van onze bron.

2011-12-09

Ik droom van een andere manier van leven. Dichter bij de natuur dan we nu doen. Zelfvoorzienend, kleinschalig, minimalistisch. Niet meedoen met het geldzuchtige, hebberige, drukke bestaan van deze maatschappij. Maar ook niet volledig afgesloten van de geciviliseerde wereld, zoals dat stel in Nieuw-Zeeland. Een bewust en natuurlijk leven, maar wel in contact met andere mensen en de maatschappij. Ik droom van een zelfgebouwd, ecologisch tiny house. Van een moestuin waarvan we eten. Van zo min mogelijk afval produceren. Van een prikkelarme omgeving. Van inspirerende contacten. Van een leven vol muziek en kunst en inspiratie. Van zoveel mogelijk buiten zijn. Van positiviteit. Van liefde voor elkaar en voor deze aarde.

Sneeuw (4)

Advertenties

3 gedachtes over “Ik heb een droom

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s